çocukluk arkadaşımdı
tam otuz yıldır duymamıştım sesini
tedavi oluyormuş,
kansermiş,
birşeyi yokmuş…
bakma ölüyorum bana diyemedi..
o zaman anladım kaybettiklerime
için için yanıyorum
.
.
.
.
.
p.s. hayat çok acımasız, yaşlar elinden akmış. Duyuyorsun son durak diye bağıran biletçiyi. kırdığın, döktüğün, yakıp, yıktıkların böyle bir detayda karşına dikiliverir. Kalan bakiyesinde kaçırma dersin, kısa sürede unutacağını bilerek..