tam kırkın altı yıl oldu
seni benden kim daha iyi tanıyabilir
babam ile bile bu kadar beraberliğin yokken
ben her sabah senin parçan olarak kalkarım
ne seni üzer
ne sevindirir
kime kızar, kimi seversin
ben bilirim
en çok kime üzüldün onu da bilirim
uyuklarken kimleri düşünürsün olduğun yerde zıplarsın
hepsini bilirim ben bilirim
derdin ya Anne ,Baba olmadan anlamazsın beni diye
ben hep çocuktum ve hep seni anladım
çocukluğumu sende okudum , diplomamı senden alacaktım
ama
derler ya hoca taktı
sen bana taktın ve çocukluktan mezun etmedin
hala dibinde dururum çocuk çocuk bakan gözlerle
.
.
.
.
.
p.s. çocuk olmak, ya da çocuk kalmak. her anne babanın yapacağı mıdır bilemiyor insan. Ben şanslılardanım bu yaşta saç sakal beyaz bir çocuk. Sanırım çocuk gözlüğü takı verdiriyor içindeki sevgi insana. Ben koca adamlıkta zorlandığım her an kaçacağım liman oldu sanırım Anne dibi. İnsan annesine şiir yazamıyor ya da yazdığına şiir denmiyor… olsa olsa çocukça saçmalamak oluyor
bu şiiri Annem Keriman Alataş a ithaf ediyorum.